De TheaterEncyclopedie is vernieuwd!

Uit TheaterEncyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Someone.gif

NaamYukio Mishima
Geboren14 januari 1925
Shinjuku
Overleden25 november 1970
BeroepSchrijver


Mishima

Biografie

Yukio Mishima (三島由紀夫, Mishima Yukio; Shinjuku, 14 januari 1925 - 25 november 1970) was een Japans schrijver]en politiek activist. Hij werd geboren als Kimitake Hiraoka (平岡公威, Hiraoka Kimitake), en schreef romans, toneelstukken, essays, gedichten, en een libretto. Mishima is bekend om zowel zijn nihilistische naoorlogse schrijven en de omstandigheden rondom zijn zelfmoord.

Mishima was de zoon van Azusa Hiraoka, vicedirecteur van het Ministerie van Visserijen in het Ministerie voor Landbouw, en Shizue Hara. Hij werd in zijn jonge jaren erg beïnvloed door zijn grootmoeder Natsu. Zij haalde hem uit zijn familie, en stimuleerde zijn interesse in het Kabuki-theater en het idee van een elitegeschiedenis.

Mishima deed het goed op de elitaire Peers School, en behoorde tot het literaire milieu. Hij had een zwak gestel en er zou ten onrechte tuberculose bij hem zijn vastgesteld, en hierdoor hoefde hij - zoals hij achteraf te kennen gaf zeer tegen zijn zin - tijdens de Tweede Wereldoorlog niet de militaire dienstplicht te vervullen. Hij studeerde af van de Universiteit van Tokio in 1947, en behaalde een graad in de rechtsgeleerdheid. Hij werkte hierna in het Ministerie van Financiën, maar nam binnen een jaar ontslag om zich volledig aan het schrijven en ook aan fysieke training te kunnen wijden: de "weg van de pen" en de "weg van het zwaard", zoals ook de samoerai die kenden in de Japanse geschiedenis: die waren geduchte strijders, maar ook vaak fijngevoelige dichters. Door fanatieke beoefening van karate, kendo en bodybuilding veranderde hij van een zwakke knaap in een fiere vent, met een homo-erotisch maar ook masochistisch getinte belangstelling. Hij schreef Kamen no kokuhaku (Bekentenissen van een gemaskerde), een autobiografisch werk over een jonge homoseksueel die zich achter een masker moet verschuilen om in de samenleving te passen. Dit werk is ook in het Nederlands vertaald, net als onder meer Het gouden paviljoen en Een zeeman door de zee verstoten.

In de jaren zestig schreef Mishima een aantal van zijn meest succesvolle romans die door de critici goed werden ontvangen. Ook speelde hij in films. Hij werd in deze periode drie keer genomineerd voor de Nobelprijs voor de Literatuur.

In zijn belangrijkste essay, Bunka beiron (Een verdediging van cultuur), beargumenteert hij dat de keizer van Japan]] de bron was van de Japanse cultuur, en de keizer verdedigen was dus de Japanse cultuur verdedigen. Hij vormde zijn eigen privéleger, de Tatenoka (Gilde van het Schild), om de keizer te beschermen. Hij verzette zich tegen de "verwestersing" en teloorgang van oude Japanse waarden en vond dat het ethos en de oude erecode van de samoerai moesten worden hersteld, inclusief de eervolle zelfdoding, waarover hij ook een boekje schreef. Hij werd hierin slechts door weinigen serieus genomen; velen vonden hem een poseur.

Op 25 november 1970, bezetten Mishima en leden van de Tatenokai het hoofdkantoor van de Japanse Zelfverdedigingskrachten in Tokio. Hij verlangde dat het leger naar zijn toespraak luisterde, maar de soldaten waren niet geïnteresseerd in zijn ideeën. Mishima en één van zijn volgers pleegden hierna seppuku(hara-kiri), rituele zelfmoord, tot ontsteltenis van de velen die zijn eerdere ontboezemingen daarover als aanstellerij hadden afgedaan.

De punkrockband The Stranglers verwijst expliciet naar Mishima in het nummer death and night and blood op hun LP Black and white uit 1978.

In 1985 is een film uitgebracht over zijn leven, Mishima - a life in four chapters, door Paul Schrader, met muziek van Philip Glass.

Theater/Dans

Een alfabetisch overzicht van de voorstellingen die in première zijn gebracht en waarbij hij geregistreerd werd als auteur voorzover geregistreerd in de Productiedatabase

Bronnen