Samuel Beckett

Uit TheaterEncyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Samuel Beckett, Pic, 1.jpg
NaamSamuel Beckett
Geboren
De datum "Foxrock, 13 april 1906" kon niet verwerkt worden.
Foxrock, 13 april 1906
Foxrock
Overleden22 december 1989
Parijs
BeroepSchrijver

Samuel Barclay Beckett (Foxrock, Dublin, 13 april 1906 — Parijs, 22 december 1989) was een Ierse toneelschrijver en dichter.

Biografie

Beckett werd geboren op Goede Vrijdag, 13 april 1906. Over deze datum bestond een tijd lang verwarring doordat Beckett volgens zijn geboortebewijs niet op 13 april, maar een maand later werd geboren. Een geboortebericht in een krant van 14 april 1906 bewijst echter het tegendeel. Hij studeerde Frans, Italiaans en Engels aan het Trinity College in Dublin van 1923 tot 1927. Vlak daarna werd hij aangenomen als leraar in Parijs. Daar ontmoette hij James Joyce, die een enorme invloed op hem had. Beckett schreef zijn eigen verhalen terwijl hij secretaris was van Joyce. In 1929 bracht hij zijn eerste werk uit, een kritisch essay dat Joyce's werk verdedigde. Zijn eerste korte verhaal Assumption werd hetzelfde jaar uitgebracht. In 1930 won hij een kleine literatuurprijs met zijn gedicht Whoroscope dat voornamelijk over René Descartes gaat, een andere grote invloed op zijn schrijven.

In 1930 ging hij terug naar Ierland en werkte aan het Trinity College, maar vertrok weer na 2 jaar. Hij reisde door Europa en vestigde zich uiteindelijk permanent in Frankrijk. Hij publiceerde daar een kritische studie van het werk van Marcel Proust.

Hij deed een poging een boek te schrijven in de stijl van James Joyce, maar dit werd later uitgebracht als een serie korte verhalen More Pricks than Kicks. Er wordt wel gezegd dat elk van deze verhalen een milde parodie is op de verhalen in Dubliners van Joyce. Hierna bracht hij de roman Murphy uit.

Zijn bekendste boeken zijn waarschijnlijk de drie die bekend staan als "de trilogy": Molloy (1951), Malone Dies (1951) in het Frans, in 1958 vertaald in het Engels) en The Unnamable (1953, vertaald in 1960). De laatste opent als volgt, hetgeen typisch genoemd mag worden voor Becketts stijl:

"Where now? Who now? When now? Unquestioning. I, say I. Unbelieving. Questions, hypotheses, call them that. Keep going, going on, call that going, call that on."

Beckett is het meest beroemd geworden door het toneelstuk Waiting for Godot (Wachten op Godot (inhoud)|Wachten op Godot) (uitgebracht in 1952 in het Frans (En attendant Godot), Engelse vertaling uitgebracht in 1955). Het stuk kreeg in eerste instantie slechte kritieken, maar langzaam werd het erg populair. Hetzelfde geldt voor het stuk Endgame.

Omdat zijn stukken na 1947 vrijwel alle in het Frans geschreven zijn, wordt hij samen met Eugène Ionesco gezien als de beste Franse toneelschrijver van de twintigste eeuw. Hij vertaalde zijn stukken zelf in het Engels.

De theaterstukken die hij schreef zijn kaal, minimalistisch en diep pessimistisch over menselijke natuur en de lotsbestemming van de mens. Na zijn laatste boek, How it is, werden zijn thema's ook steeds cryptischer.

Hij kreeg de Nobelprijs voor de Literatuur in 1969.

Hij ligt begraven op het Cimetière du Montparnasse in Parijs.

Voorstellingen in Nederland

Voor een overzicht van de voorstellengen van toneelstukken, geschreven door Samuel Beckett, zie Overzicht van premières van voorstellingen van Beckett in Nederland

Bibliografie Toneel

Verzameld in The Complete Dramatic Works (1986):

  • Wachten op Godot, 1955
  • Allen die vallen, 1957
  • Acts Without Words I, 1958
  • Acts Without Words II, 1959
  • Krapp's Last Tape, 1958
  • Endgame, 1958
  • Embers, 1959
  • Happy Days, 1961
  • Words and Music, 1962
  • Cascando, 1963
  • Play, 1963
  • The Old Tune, 1963
  • Come and Go, 1966
  • Film, 1967
  • Eh Joe, 1967
  • Breath, 1970
  • Rough for Theatre I, 1976
  • Rough for Theatre II, 1976
  • Rough for Radio I, 1976
  • Rough for Radio II, 1976
  • Not I, 1976
  • That Time, 1976
  • Footfalls, 1976
  • Ghost Trio, 1976
  • ... but the clouds ..., 1977
  • A Piece of Monologue, 1979
  • Rockaby, 1982
  • Ohio Impromptu, 1982
  • Quad, 1984
  • Catastrophe, 1984
  • Nacht und Träume, 1984
  • What Where, 1984

Rel om Wachten op Godot

‘Wachten op Godot’ van Samuel Beckett mocht van de schrijver zelf niet door vrouwen gespeeld worden. In Nederland deed men dat in 1988 toch. Beckett spande een rechtszaak aan en verloor deze. Daarna verbood hij jarenlang het spelen van ‘Wachten op Godot’ in Nederland.

De volledige registratie van deze voorstelling uit 1988 is op de Theaterencyclopedie te zien. Zie: Wachten op Godot

Externe Links

Zie voor een verslag van de rechtszaak rond Wachten op Godot in 1988: "De Beckett-rel", artikel door Simon van den Berg

Bronnen


Schrijf mee!

Wilt u deze pagina bewerken, corrigeren of aanvullen?

Iedereen kan eenvoudig meeschrijven aan de theatergeschiedenis op de Theaterencyclopedie. Hiervoor moet u ingelogd zijn op uw eigen account. Door eenmalig te registreren maakt u een eigen account aan. Helpt u mee de Theaterencyclopedie compleet te maken?

Fondsen en Partners