Luc Lutz

Uit TheaterEncyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Titel onbekend 219148.jpg

Luc Lutz. Foto: Particam Pictures/MAI. Collectie TIN.

Biografie

Luc Lutz (1924 - 2001) was een Nederlands acteur en regisseur. De eerste kennismaking van Lutz met toneelspelen bestond uit het naspelen van kerkmissen met zijn broers Ton Lutz en Pieter Lutz. In navolging van broer Ton begon hij direct na de bevrijding zijn opleiding aan de Amsterdamse Toneelschool.

In 1948 studeerde hij af en debuteerde hij in het cabaret van Wim Sonneveld. Vanaf 1954 begon zijn toneelcarrière, al keerde Lutz in de loop der jaren steeds weer voor kortere of langere tijd terug naar het cabaret.

Luc Lutz was een veelzijdig acteur die zich bewoog binnen veel verschillende theatergenres: hij excelleerde zowel in tragedies als in komedies en wist zich ook in de musical goed te redden. Bij Toneelgroep Comedia, de Haagse Comedie en het Rotterdams Toneel. Daar schitterde hij o.a. in de Nederlandse premiere van Boeing-Boeing van Marc Camoletti. Uit onvrede over over de door de gemeente en bestuur opgelegde directie wisseling bij dit gezelschap vergezelde hij in 1962 vele acteurs naar Toneelgroep Centrum. Gedurende een seizoen was hij daar aan verbonden als acteur/regisseur. Hij miste Rotterdam echter dusdanig dat hij zich in 1963 verbond aan het Nieuw Rotterdams Toneel, opvolger van het Rotterdams Toneel.

In zijn carrière speelde hij grote rollen in stukken van o.a. Shakespeare (de rol van Polonius in Hamlet waarvoor hij in 1967 de Arlecchino ontving), Tsjechov en Camus. Vanaf begin jaren zeventig ging Lutz zich steeds meer toeleggen - zowel op toneel als op de televisie - op het lichtere genre. Zo had hij ook een theaterprogramma met de cabaretier Jules de Corte. Met zijn toenmalige echtgenote Simone Rooskens speelde hij in vrije producties, zoals in Ik slaap wel op de bank, die hij zelf produceerde. Buiten het toneel schreef Luc Lutz teksten voor o.a. het radioprogramma Cursief, vertaalde hij musicals en was hij te zien in een groot aantal televisieseries en films. Zo speelde hij een hoofdrol in de dramaserie Herenstraat 10 en was hij in de jaren negentig met zijn zoon Joris te zien in de komedieserie Ha, die pa!

Luc Lutz werd 76 jaar. Luc Lutz is gehuwd geweest met de actrices Bela Brandon en Simone Rooskens.

De kleine zaal van het Isala Theater in Capelle aan de IJssel is naar Luc Lutz genoemd.

Theater/Dans

Een overzicht van de voorstellingen die in première zijn gegaan en waarin hij is opgetreden en voorzover geregistreerd in de Productiedatabase

Idem de voorstellingen die hij heeft geregisseerd

Idem de voorstellingen waarbij hij geregistreerd werd als auteur

Idem voor de vertaling

Idem voor de productie productie

Idem de voorstellingen waarvoor hij geregistreerd werd als producent onder de naam Cabaret Luc Lutz en idem de voorstelling onder de naam Luc Lutz Produkties

TV

Andere televisieseries waar hij een rol in speelde zijn onder meer:

  • Herenstraat 10 (1983),
  • Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer? (1972),
  • Ja zuster, nee zuster (1968).

Overig

Luc Lutz speelde rollen in het hoorspel Swithin Forsytes gemiste kans, welke door de NCRV op 9 februari 1968 werd uitgezonden en in De therapie van Wolfgang Graetz, dat op 28 april 1970 door de KRO werd uitgezonden.

Later, in 1979, was Lutz de verteller in "Eriks Wonderbaarlijke Reis". Deze vertelling werd ondersteund door een compositie van Willem Frederik Bon en is een vertaling van Godfried Bomans "Erik, of het Klein Insectenboek" uit 1941. Het hoorspel is door Philips uitgebracht op LP.

Externe links

Bronnen


Schrijf mee!

Wilt u deze pagina bewerken, corrigeren of aanvullen?

Iedereen kan eenvoudig meeschrijven aan de theatergeschiedenis op de Theaterencyclopedie. Hiervoor moet u ingelogd zijn op uw eigen account. Door eenmalig te registreren maakt u een eigen account aan. Helpt u mee de Theaterencyclopedie compleet te maken?

Fondsen en Partners